Adorábao. Din que cadaquén ha de buscar a súa propia fe, crer nalgo que o encha metafísicamente, por iso habemos de amar e buscar obxectos de adoración… Ben, Deus é amor, Sito foi o meu gran amor.
Xuntos vivimos mil aventuras na aldea d’O Vento e indagamos no olvido. El descubriume os segredos do mundo adulto e aprendeume a rir de todo iso. Era o [...]
Archive for the ‘agridoce’ Category
Sito
Posted in agridoce on Agosto 27, 2007 | Deixa un comentario »
los días
Posted in agridoce on Agosto 26, 2007 | Deixa un comentario »
Todos los días son así. Días solos. Todos los días son un solo día. Mañana será otro día. Único e irrepetible. Nunca me da tiempo a aprovecharlo lo suficiente. Minuto a minuto, lo voy diseccionando, indago en sus vericuetos. Y están huecos. No hice nada, hoy no hice nada. Nunca. Cualquier día…
cóxegas
Posted in agridoce on Agosto 13, 2007 | Deixa un comentario »
Mireina fascinada. Nunca sentira algo tan belo percorrendo o meu corpo. Cunha suave caricia foi rubindo o meu brazo facendo cóxegas, e non puiden conter un sorriso. Continuou a súa ousadía pelo pescozo, entón botei un chío non de pracer, atroz. A xoaniña voou (odio os bechos).
cadro paixasístico
Posted in agridoce on Agosto 10, 2007 | Deixa un comentario »
Ao calcular a lonxanía os seus olliños fixéronse pedra rodada que foi levada polo vento cara ao mar. No contacto a auga tinxiu a pel de galiña e choveu a vontade. O ambiente tornou rosado, mais un raio irado crebou o lenzo, pois aqueles ollos xamais poderán contemplar a beleza.
neste parque
Posted in agridoce on Agosto 7, 2007 | Deixa un comentario »
Neste parque adoitábamos xogar. Vaia… como medraron os plátanos. A rocha que xace na esquina fora daquela o meu acubillo. Vén, senta comigo, e fitábamonos con complicidade. Gárdame un segredo, e calábamos por sempre.
As miñas cousiñas quedaron gardadas en caixiñas. Os recordos materializáronse en folliñas ilustradas, pueril caligrafía con mensaxe de eternidade. Mais as vosas [...]
revisión
Posted in agridoce on Agosto 2, 2007 | 1 Comentario »
Un tremor, a sinxela sensación de se estremecer o corpo de punta a punta; a delicadeza de rozar o aire a pel de xeito que parece diluírse, a pel…
Ás veces detéñome diante da ventá observar o temporal e querería estar núa, fóra, sentir como o aire me percorre e eclosiona os meus sentidos.
Podería espirme agora, [...]
estase perpetua
Posted in agridoce on Xullo 24, 2007 | 1 Comentario »
A calor derrete os xeos dos lacrimais e as bágoas caen no asfalto estéril, mais gota a gota ermo o meu ser que fica preso da dor do solo. Porque a terra subxacente contén os berros da eternidade que vibra a ras dos talóns meus. Este corpo é todo meu e, non embargante, cae vítima [...]
